Aşk bir yolculuk muydu?

Birinden diğerine olan,

Yoksa bir kaçış mıydı insanın ruhundan kopan…

Aşk bir söz müydü?

Söylendikçe kök salan,

Ve bir yalan mıydı yaşandıkça unutulan…

Aşk bir kurşun muydu?

Hedef önemli olmayan,

Sadece sıcaklığında yanılan…

Aşk bir nehir miydi?

Seni seviyorum dedikçe,

İnsanın varlığından taşan…

Aşk aslında bir varıştı insanın kendine olan,

Sözlerle yaşayan, yaşatan,

Ateşiyle Dünya’yı ısıtan…

Ve göz yaşlarıyla bile bir mucize yaratan…

Burak Tzcn

02.04.2009 00:05

Görmek güzel, dağların başında coşan ateşi,

Yüreğimizde tüten duman ne zaman tükenecek bilinmez,

Ateşe tekrar yaklaşabildiğimizde belki…

Kafiyeli duyguları, kafiyesiz sözcüklerde yaşamak,

Boş bakışlarla gizlemek,

Hepsinin sebebini aramak boş gözlerden daha boş belki…

Çünkü sebebi bilinmeyen bir sonucu düşünmek,

Gemisiz bir yolculuğa benzer biraz,

Islak ve boğulmaya mahkumdur,

Ama umutlar güneş ağladığında ıslanır sadece belki…

Belki de göz yaşıdır yeşerten sevgi bahçesini…

Belki…

ß.Tzcn